پریشان

ماه هم تا نیمه رسید

چون همه عمرهای به جا

وحشیِ دل که برآشفته و مهرآب ز پیمانه چشید

لب چشمه لب تشنه

مثل حلاج

مثل باغ و نور و باران ...

مثل آن سر که شده باز و سرِ دار درخشان

تو فقط بآش

همین