پریشان

کاش برسیم به آن اولین بوسه



روزی که برای اولین بار
مرا ببوسی
یادم خواهد ماند
کارِ ناتمامی نداشته باشم

یادم می ماند...
حرفهای آخرم را
به خودم
و همه
می گویم از ته دل

فکر برگشتنی.. هرگز!!
به روزهایی قبل از بوسیدنت...

تو
مرا به بی بازگشت ترین جاده ی عشق فرا می خوانی
که شبیه هیچ خیابانی نیست

بی تردید
فقط بی تردید
"رفتن مرام من نیست"
کاش "کم نیاوری"...
همین



پ ن : تمام شعر ها آری  صاحب دارند.. اسم دارند.. شناسنامه دارند.. هر شاعری به هنگام نوشتن تصویر "زن" یا "مردی" را در قلب می پروراند....  که اوم میشود مالک مطلق آن شعر...

پ ن : از تمام هستی فقط یک چیز میخواهم..."احساس نه تنهایی"

پ ن : "من از ترسیدن بیزارم"

پ ن : روزی تو خواهی آمد.. از کوچه های احساس.. تا از دلم بگیری... این حسرتهای بسیاااااااااااااااااااار...

 

 

سهیل... لب تشنه مثل خورشید..