پریشان

دیشب این نوحه رو توی هیئتمون خوندم ... شعرش نصفش از خودمه بقیه اش هم شنیده بودم ... خیلی خوندنش لذت بخش بود ... اون همه جمعیت و صدای طبل ها و سنج ها ... شکوه و عظمت رو به چشم می بینی ... دلم اینروزا از خودم نیست ...

 

سهیل ... لب تشنه مثل خورشید ...

 

پ ن : همیشه آروزی این روزها و این حس ها رو داشتم ... خدا رو شکر که لایقش شدم ...