پریشان

"دوستت دارم"
باور کن این واژه های زخمی و ترک خورده ی مرا .. اما ..
دست و پای مرا نبند
بگذار این منِ دورِ زود باورِ عآشق مآب ... تقصیر کند ...
و کوهی بسازد
رفیع و بلند بسان آسمان ...
و نرو
آنقدر بمان تا تمام زخمهای دلش از بودنت التیام گیرد
بشوی شآهپری دریای قصه ها و آرزوهای عاشقانه اش ...
و ناجی ِ جذامیِ طرد شده از جامعه ای "افسانه" ای ...
نگذار بمیرد "دلش" به همین آسانی
بگو
"دوستت دارم"
بگو

پ ن : خاطره باز ... یعنی ... "دوستت دارم" گفتن های بی پایان .. خستگی ناپذیر .. حتی مقصر .. حتی ...

پ ن : فردا خورشید از سرزمین رویاها طلوع خواهد  کرد! و ماتم زده ی بی تدبیر میل به خاموشی خواهد نمود ... کم کم .. و به آرامی