پریشان

مرا دوست بدار
تا اندوهای بی شمار کرانه های دلم
مرا برایت رها کنند
و از روزگاری غربت زده و موهوم
هر دم
به واقعیت شیرین میان دستانت سفر کنم
با عشق می توانی
هندسه ی جهانِ سیالِ مرا به خودت وزن دهی
و باقی عمر پریشانم را
پر از لبریز خاطره بازی کنی ...

پ ن : خاطره باز .. یعنی ... "جهانِ سیال" ...

پ ن : دل میخواد دلبری کردن...

پ ن : به امید حق علیه باطل ... قورباغه ی هفتیر کش ... قور قور کنان به باتلاق خودش خزید ... و من ! پرچمِ افتخارم را به احتزاز آوردم. خداوند با جهادگران است .. همین.