پریشان

آخرین پرواز

در من ولی عقابی تنها
که هر روز فرازها را بال می گشاید
و قله های رفیع را
از صیحه ای محسون می کند
و ماهی ها را که اسیر آب اند
به نیشخندی می بخشد
و همه روزهای بهاری را حتی
به نارنجیِ زردِ عاشقِ پاییز می بَرَد
تا بوسه های برفین
و زخمهای دلم را
از افق کبود خورشید
اشکهایش را پنهان می برد
زلال و ساده اما شور
مثل اقیانوس لبریز از عاشقی هایی مواج
پر از "خاطره" و لبخند
پر از "تو"
...

پ ن : خاطره باز .. یعنی .. "پر از خاطره" ...