پریشان

به منِ ایرانی:

چه دنیای خوبی
که از بدها نمی دانی
که از رنگین کمان هم دل می بری
نه نیرنگی ... نه بی رنگی .. نه پر رنگی
پر از ریشه ... ز ایرانی ..
تو از جنس شاهِ شاهانی ...
که گفتارش  پر از شعر و که کردارش پر از مهر است
تمام فکر و افکارش ... مثال قصه ی فرهاد و کوه و شیرین است ...
تو همواره پر از جانی
تو آن فرزند ایرانی
که فرهنگی "کهن" دارد ...
نمی ترسی ز هر بی نفسِ مزدوری
ز استعمار پیر و از شیطان و از آن دشنه ی دشمن ...
چرا ؟ چون تو "خدا" داری .. "اهورایی"...
چونان تیغی که شب را می شکافد مِهر
چونان عشقی که می بالد به عمری پُر وفاداری ...
بیاد آور ...
که ما پرورده ی خونِ خدا هستیم!
پر از شوق و صفا هستیم
و ما گلهای خندانِ وطن هستیم ...