پریشان

و خدا "من" را آفرید... نقطه o را در هندسه ی آفرینش من ... نقطه ای تنها و گنگ در صفحه ای بیکران از "هستی". اونقدر که حتی در بُرِشی کوچک از سیطره ی آفرینش ... پیدا نبود .. اما آن نقطه ی ِ من همانجائی که خدایش آفریده بود ... "بود" ... و اون نقطه "مبدا هستیِ ضمیر سوم شخصِ من" گردید و حدود و کمالات و نگرشها ... بر مبنای اون نقطه معنی می گرفتند.

ادامه دارد...