پریشان

اینجا را کسی نمی خواند

بیراهه نیست هرچند ... اما .. کسی اصلا نمی بیند .. نمی خواهد... نمی خواند...

این من هستم و خدا هم میدانم همه جاست !

و سرزمین وجودم مالامال احساس

هرچند

کور و تاریک و تنها..

نه مثل "مآه"

من بارانم

ذره ذره .. واژه واژه ... لحظه لحظه ...

مثل باران

به تو کآنی ترین قلب ایمان ...

باریده

اما نتراشیده حتی وازه ای پنهان...

من دلم اکنون سخت "تنگ" است

همان تنگی که میگوئی

دلم اینجا نیست !

این "خودم" هستم که اکنون "گُم" شده ام

و تورا می خوانم

کمی با من مدارا کن ...

که خود را با تو بشناسم...

منِ گُم را تو پیدا کن ...

منِ گـــُــــم را تو پیدا کن ...

راستی

چه کسی تورا هر صبح دعا کرده؟