پریشان

 

 

وااااااااااااای آری
هوای تهران آلوده دیگر نیست... گرفته است ...
از همه ی دلهای پولکی
از بوسه های فروختنی
از لبهای خریدنی...
وااااااااااااااای آری !!
دلم برای تهرانِ تنها بیشتر می سوزد
که هر دلی را که به آغوش می کشد
قابی خاکستری از احساس را به نمایشگاه می افزاید...
با تمام مترو هایش
با تمام اتوبوس هایش
با تمام تاکسی هایش حتی ...
با هرچیزی که بتواند تپیدن پول را در شریانهای این زندگی خاکستری جاری کند
با این عاشقانه مُد زدن ها چه کنم؟

 

پ ن : به دنبال من اگر میگردی... "اینجا هوای بی پولی گرم است" .

پ ن : سهیل... لب تشنه مثل خورشید...