پریشان

 

آری ای عشق!

زندگی زیبا نیست...

زندگی زیباتر از زیبائیست...

مثل شب مثل سکوت مثل خیال

در تهِ تنهاییِ احساسِ ناب

مثل آن حسی که هیچ احساسِ دیگر نیست  شبیه اش نیست که نیست...

مثل تکرارِ مدامِ عاشقی

مثل خون مثل جنونِ پُر وفایی وقتِ جنگ

مثل صبر/.

من پُر از لبریز احساسی عمیق

در هوای "با تو بودن" .. "با تو ماندن" .. تا ابد...

این همین!

 

 

پ ن : بعد اینهمه عمر هنوز نفهمیدم این مشکله منه ... یا خوده مشکله منم!!!

پ ن : صبر باید تا کجا؟

پ ن : تو که چشمهات شهر شعرای منه... چشماتو نگیر از شعرام!!

پ ن : وای که خدای مهربونم!! کمکم کن این ماه های پُر شلوغِ کارم بگذره و من پرواز بشم.... کوووووووووووووچ کنم .... یه زندگی تازه شروع کنم. اینو اگه صلاح میدونی برام قسمت کن!! به قول شیرازیا... "من خستمه"...

پ ن : وای شیرازِ من........ وای شیرازِ من .. یادش بخیر تمام مسیر از کانادا (اسم یه محله توی شیراز.. نزدیکای آارمگاه سعدی) تا چهارراه ادبیات رو بخاطر پس انداز 5 تومان (تک تومانی=50 ریال) هزینه بلیط اتوبوس روزی 2 بار پیاده گز می کردم... وای... خدای من... اونروزها... یادش به خیر و چقدر زود میره عمر... و من مطمئنم هیچ حسی بالاتر از "عاشقی" نیست...

پ ن : تریستان : ایزولد.. حق با تو بود... اگه زندگی از مرگ بالاتره.. پس عشق از هردوشون بالاتره...

پ ن : من ... "هیچی بیخیال".