پریشان

 

 

من از پارسالها گذشته ام ...
هیچ برایم ساده نبود... خنده دار هم نبود...
اما قسم میخورم "عادی" تر از هر عادی دیگه ای بود...
پسِ هر فصل... پاییز.. زمستان...
آنچه از من "فدا" گردید...
"عمر من" بود ...
من جشن نمی گیرم!!
عید مرا به آغوش می کشد... اما ...
من .. "خودم" هستم...
با کمی اختلاف...
موهای سپیدم... بیشتر شده اند...


پ ن : خیابانها همه اشتباهی اند... وقتی هیچکدام نمی توانند مرا به تو برسانند... شاید .. مهندسهایشان... هرگز عاشق نبوده اند... شایدم هم بچه هایی "روحانی" بوده اند ...

پ ن : عشق کافی نیست ...
پ ن : لایف ایز اِ ری اِل فایگت ...
پ ن : پرنده ای اسیر ... آنسو "حیرانِ" میله های قفسی تمیز ...
پ ن : من کاش زاده ی "زیگنال آیدونا پارک" بودم... کاش ...
پ ن : "من" .. کجایی؟؟؟؟؟؟؟؟؟ هیچ معلومه//؟؟؟

 

 

پ ن : رینگ .. یاتاقان .. ثابت و متحرکش !! واشر سرسیلندر.. واشر در قالپاق ... دیسک .. صفحه کلاچ ... کاسه نمد انتهای میلنگ ... سوپاپ.. ... ... ... ... آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه ... زندگی ... به من نخند... بیا کمی بامن .. باهم... بخندیم!!! بی انصاف اینم شد تقدیر؟؟؟؟ قرن بیست و یکمه مثلا !!! اااَه به این شانس... آخه "حاج آقا صادقی" یه امضا میخای بزنی "شیییییییییییییش" ماه وقت نکردی؟؟؟؟ واقعا که ...

پ ن : هیچ کس برای همیشه زنده نیست !

پ ن : "زیگنال آیدونا پارک" ... منتظر ماست.... بیا تا برویم ...

پ ن : ساق دستهام درد می کنه

پ ن : کاش یه نا داوری قرن پیش بیاد توی "نیو کمپ" ... به شکلی که دلم خنک بشه...  همین.