پریشان

 

امروز پنجشنبه است. و ما رفته بودیم به همراه خانواده جشن عقد یکی اقوام. اصن خوش نمیگذشت... کلن از صبح اصلن خوش نگزشته و من خسته از "تنهایی" به گوشه ای دنج پناه برده بودم. توی اون هیاهو و تالاپ و تلوپ و دنگ و دنگ و داپس و داپس و ... کتاب "ماندن در وضعیت آخر" نوشته "امی ب هریس و تامس ا هریس" رو که مقدار نسبتا زیادی ازش مونده بود رو تمام کردم. فوق العاده کتاب جالبیه .. بسیار آموزنده ...

 

توی این کتاب تقریبن چهارصد صفحه ای نکته های بسیار بسیار بسیار زیاد و زیبایی رو یاد گرفتم! مثل:

1- خدایا همه ی آدمای بد رو خوب کن و آدمای خوب رو دوست داشتنی

2- "زندگی" بزرگترین هدیه ای هست که هر انسانی بهش داده شده ...

و ..

در مورد اولی جالبه که تاحالا بهش فکر نکرده بودم! هیچوقت حس کردین که همه ی آدما خوب یه جورایی دوس داشتنی بودنشون .. یه کم سخته؟؟؟؟ ولی معمولن به هر آدم بدی که می رسیم .. اون طرف دوست داشتنی از اب در میاد... البته این فقط بصورت کلی هست و نه صد در صد! اما خب این دعای یه کودکی که به درستی تربیت شده بوده حاصل از تفکرات خودش بسیار قابل توجه هست. حداقل برای من

در مورد دومی اما!! ملکه الیزابت اول هنگام مرگش جمله ی جالبی گفته: " همه ی چیزهایی که دارم در قبال لحظه ای بیشتر زندگی کردن" ... آآآآآآآه فکر کن ملکه ی انگلستان یک ثانیه زیستن رو با چی حاضره که عوض کنه!

اما اینها همه جنبه های فرعی کتابی هستند که من خوندم. این کتاب رو تصمیم دارم که حتمن سالی یکبار مرور کنم! هر بار قطعن مطالبش رو عمیق تر یاد خواهم گرفت. و کاش بتونم هرچه از اون یاد میگیرم رو توی روابطم با کسایی که دوستشون دارم اعمال کنم.

 

پ ن : هنوز منتظرم که مامان زنگ بزنه ..

پ ن : هیچوقت دیر تر از همین الآن نیست!!

پ ن : گاهی فکر می کنم که ماها چرا به اندازه ی کافی "خدا" رو دوست نداریم؟ یا فکر می کنیم که "خدا" ما رو به اندازه کافی دوست نداره ؟ اونم به این دلیل که همین الآن "اینجا" نیست؟؟؟؟!!!

پ ن : هنوز دلم گرفته

پ ن : بدترین نوع بیماری به نظر من سرما خوردگیه ... نه آدمو از کار و زندگی میندازه ... نه نمیندازه .. که چی؟

پ ن : چرا ؟؟؟؟ عمر خوشبختی های من کم است؟؟؟؟