بی دریغ باش
همین!
مثل لیلا ته چاه با مجنون ...
مثل باران
مثل خورشید بتاب از سر مِهر
بی دریغ باش همه عشق !!
سهیل
لب تشنه مثل خورشید
پ ن : شب... سکوت ... تنهایی...
پ ن : گلادیاتور "زخمی" ست !!!
پ ن : به خدای خدا ... از این بیشتر انصاف نیست "دوش کِشِ بغض طَویل" ...
پ ن : زندگی زیبا نیست !! خود به خود زیبا نیست !! تا "هستی" زندگی باید کرد...
به همین دست قسم
که پر از درد ولی می کشد از خواب یکی نقشه ی ناب
که تو باشی
بدهی باد یکی خرمن گیسوی بلند
و بخندی کمی
و پر از عشق بریزی قدحی "خاطره" در چشم چپم
و ببوسی لبم
من و یک حسرت خواب...
سر بزارم در آغوش دلت!!
بروم مست به دنیای دلت ... به دنیای خودم !!
و سر انجام همی
بگذرد این حادثه ی "عمر" کمی ...
آنچه هست "خاطره" است
همین
سهیل... لب تشنه مثل خورشید ...
پ ن : امروز گلادیاتور "زره" ای تازه به تن کرد... همین
پ ن : کاش هر شب .... نکن ای صبح طلوع !!!!!!!!!!
پ ن : بگذرد این حادثه ی "عمر" کمی .................
هنوز نیامده نرسیده
ولی من خسته ام از صدای خش خش برگ های پاییزی
از جان کَندَن
از لِه شدن
همین.
پ ن : گلادیاتور ... هنوز زنده است!!
پ ن : کاش اینقدر "دست تنها" نبودم.
فردا
ساعت هشت و نیم صبح
قاضی بر محکمه ای می کوبد
و صدا ها خاموش
هق هق دخترکی از سر ترس می افتد...
فردا
حادثه ای در پیش است
همین
پ ن : اگه فاصله افتاده .. اگه من از خودم "دورم" ... ... تو منو برگردون ... به خطی که لایقش هستم
پ ن : گلادیاتور ! شمشیری آخته را بی نیام در دست می فشارد ... دلش جنگیدن نمی خواهد !!
پ ن : دلم میخاد اونقدر بیکار باشم که حوصلم سر بره
سام تایمز
لایف ایز جاست لایف
اَند...
سام تایم اِلز...
یوو ویل فییل...
یوو ویل بی لیو...
دَت
لایف ایز فایگت ...
پ ن : آی اَم اِ گلادیاتور...
پ ن : آی بای اِ کار ... اِ کار جاست فور وُرک... ایتس نِیم ایز : " گلادیاتور"...
پ ن : دیس ایز
عمر عشق را ...
به رقص و پایکوبی... دود می کرد...
پ ن : کدام اندیشمند با الهام از آثار زیانبار دود سیگار توانست تئوری "عشق و خیانت" را مطرح کرد؟
پ ن : من از سیگار بدم میاد!
پ ن : من از "قضاوت شدن" بیشتر بیشتر بینهایت بدم میاد...
پ ن : هر چه عمرم کوتاه تر می شود... تنهائی ام بیشتر می شود...
پ ن : کاش زندگی فقط نفس کشیدن بود... من از نیاز به خوردن و آشامیدن خسته ام.
پ ن : می خواهم تغییر شیوه بدهم. همین.
از راه می رسی
و تمام خیالم را پریشان می کنی
همه ی نجواهای من را میان تنهاترین خاطرات شب!!
آرزوهایم را...
و من عاشقانه دوستت دارم
ای امن ترین آغوش زمین!!!!
گاهی «سرطان» داشتن بهتر است.. نیست؟؟
سهیل .. لب تشنه مثل خورشید...
پ ن : گاهی از زندگی سیر میشم!! دقیقا مثل همین الان..
پ ن : وقتی نیستی... همه جا تنهائیه...
پ ن : سخت ترین احساس زمین اینه : رانده شوی!!!!
پ ن : همیشه آخر قصه... یکی راهی شده رفته .. یکی مبهوته و یاده ... روزای رفته می افته ...
پ ن : دیگه خسته ام.
پ ن : .
پ ن : وقتی زندان بهتر از زندگیه!