و شبی را که هم آغوش هوایت بودم
نیک بیاد می سازم
که هوایت چه بیداد به همه هستی من می بارید ...
تو که خاموش ... و من محو تماشای وجودت مبهوت !
و سخن ...
تا همه ی عمق وجود ها جاری ...
و همی بوسه در این کشمکش رویاها ...
منتظر هست ... هنوز ...
سهیل ... لب تشنه مثل خورشید ...
پ ن : دو سه روزی از بهشت را روی زمین خواهم کشید ...
آفتاب لب بوم !!
چه تعبیر شاعرانه ای ... چقدر بهم میاد ...
پ ن : ندارد.
18/10/1390
افسانه ی حقیقت
دیشب که دلم عشق تو را می نوشید
هر جرعه ای از جام تنت را بوسید
عاقبت شهد هم آغوشی تو من را مست
از لعل شرابت که چه رسوا می گشت
من را که رها کرده مرا بی پروا
از دام همه وسوسه ها می گفتا
تا بوسه شود زخمه ی لب ها را چنگ
می زد به تمنای دلم این آهنگ
من را که نفس زمزمه ی شعر تو بود
هر آینه تصویر همه مهر تو بود
رسوا شدم این لحظه به نامت افسون
کی دیده کسی را چو سهیلت مجنون
دلم تنگ شده است ...
گاهی بی بهانه دلم برایت می گیرد
نمیدانم دل ها بهانه گیرند یا بهانه ها دلگیر...!
آسمان روی سرم سنگینی می کند
هرچه خودم را به کوچه ی بی خیالی میزنم
باز سر از کوچه دلتنگی در می آورم
وایی از شب ها !
هوای آغوشت دیوانه ام میکند
موهایم بد جوری بهانه ی دست هایت را میگیرند
تک تک نجوا های شبانه ات لا به لای موهایم مانده اند
اصلا چطور است کوتاهشان کنم هان؟؟؟
کاش لا اقل میشد
فقط شب بخیر ها را بگویی تا بخوابم
لالایی ها پیش کش...!
این همه بهانه ای بود ... که ببوسی مرا ...
پ ن : کاش ...
سهیل... لب تشنه مثل خورشید ...
.jpg)
بدون شرح !!
گفتمت :
ای امیدم همه آغوش خوشت ...
من سهیلم ! تشنه ی جام لبت ...
سهیل... لب تشنه مثل خورشید ...
پ ن : ستاره ها را شبها من می شمارم اما ... ستاره ی من ... میانشان پیدا نیست ... گویا خواب برده همه بخت مرا با خود ... کاش که این شب نرود ...
پ ن : ادامه مطلب هنوز اماده نیست .