من امروز بیداد ساخته ام تا از دل آن طوفان بسرایم ....
سهیل... لب تشنه مثل خورشید ...
پ ن : روزی خواهد آمد و سهیل در تلاش است برای ساختن آن روز که ایران همه دست در دست همه دهیم و بسازیم کشور خویش را به مهر ... هر ایرانی لایق داشتن بینهایت خوشبختیست ...
اشک چشمان سهیل
آنهمه شوق فرو ریزشتان رفت کجا از پس بغض
بر بگیرید به چشمان پر از اشک مرا بی گذر رحم و گذشت
غرق کنید ذهن مرا
من که بازنده ی هستی شده ام از سر فقر ...
من که در طالع بد بیست گرفتم بارها ...
من که در آخر هر راه که رفتم هیچ بود ...
من که پرسیدم و پاسخ نشنیدم هرگز ...
من که شعری نبود تا که خیالش بدهد شوق به سر بردن این بار گران
این به من سخت گذر می کند از عمق وجود ...
مثل یک بغض کبود ...
مثل یک نفرت شوم ...
مثل وقتی که تو را حق بگرفتند ... به زور ...
حق من بام دماوند کم است ... حق من فرصت هر ساختن است ... حق من گسترش ذهن من است ...
تا بسازم همه ایران به وفا ... به عدالت به سخا ...
من ولی در قفس جور زمان سخت گرفتار شده ام
من که شعرم همه ناب از گذر ذهن من است
من که ذهنم همه بیدارترین ذهن زمان است ... همین !!
من نه چرا من نه بسوزم چرا ؟؟
من که عادت شده ام دوش کش بغض طویل
به درازای همین فاصله ای را که میان من و تقدیر روا نیست ... گمان !!
و خدا ...
ای همه خوبی و صفا ...
ای ز حکمت تو چنان سخت فشردی نفس قلب مرا
من امیدم همه رحمان ... گذر بینش بی حد و حصار ... تا ته اعماق نهان من از آن تابش توست ...
من سهیلم
به خداوندی تو خالق هستی که من آن روشنی ام ...
ظلمتی را روا هست ز دارا به ندار ...
من بسازم همه داد ...
پر بسازم همه از مهر خدا ...
...
سهیل... لب تشنه مثل خورشید ...
پ ن : سرباز شدم !! ... اگه نیستم عذر میخام ... سربازم ... سرباز ... سرباز ... سرباز ... شاید این منفورترین کلمه ی زندگی من بشه ... مثل حسرتی برای فرصتی تا نفسی چاق کنی اگر ...
پ ن : دلم تنگ شده برای خودم بودن
پ ن : دستهایم را خواهم گشود و فریاد خواهم زد .. ایران ... فرزند دلیران ... من دلیرترین ذهن زمینم و تو حق ترین فرزند منی ... تورا خواهم فشرد و خواهم آموخت تا چگونه شعر آزاده گی ها را فریاد کنی ... عدالت را نجوا کنی ... و خندیدن را هدیه کنی ...